Języki, które funkcjonują w bezpośrednim sąsiedztwie i wywodzą się z tych samych „korzeni” muszą brzmieć podobnie. Ta reguła dotyczy również języka czeskiego i polskiego. Oba języku pochodzą przecież z dużej grupy języków słowiańskich.

Wpływ czeskiego na polski (i odwrotnie) widać było zarówno pod względem historii obu państw, jak też wzajemnych powiązań (chociażby handlowych czy religijnych) pomiędzy nimi. Wszystko zaczęło się już bowiem w Średniowieczu, gdy język czeski stał się dla języka polskiego skarbnicą szczególnie religijnych zapożyczeń językowych. Najbardziej widoczne stało się to w okresie, który nastąpił bezpośrednio po przyjęciu przez Polskę chrztu w 966 roku. Wpływ ten objawiał się zarówno w pośrednictwie w przyjmowaniu przez język polski łacińskich wyrazów, które już od jakiegoś czasu funkcjonowały w języku czeskim (oraz w innych językach) lub wręcz w kopiowaniu czeskich nazw czy wyrażeń i wprowadzaniu ich do naszego języka. Wpływ czeskiego na polski osłabł w czasie renesansu.

Sytuacja odwrotna, gdy to polski wywierał wpływ na postać języka czeskiego, również miała miejsce. Działo się to w momencie, gdy język czeski (tożsamość językowa) odradzał się, a językoznawcy – tworząc literackie podstawy czeskiego języka- korzystało z dorobku naszej narodowej mowy.